10 december 2015
Marc

Ben even uit

Mijn eerste mobiele telefoon kocht ik met een Ben abonnement in 1999. Inmiddels ga ik bij wijze van spreken liever zonder broek dan zonder smartphone naar buiten. Maar voor ik mijn eerste GSM had, vond ik het ontzettend irritant als een vriend in de kroeg een goed gesprek onderbrak omdat hij gebeld werd of een SMS’je moest lezen. Nu weet ik dat mijn smartphone een grotere aantrekkingskracht heeft dan Beyoncé in een nachtjapon (of voor de dames: Brad Pitt in boxershorts).

Lust en last

Vroeger was het stoer mobiel bereikbaar te zijn, of in ieder geval modern. Nu is het vanzelfsprekend. Iedereen kent de behoefte iets direct met anderen te delen. Denk maar aan de tsunami van selfies die de wereld overspoelt. En zoals die vriend van me vroeger een binnenkomend gesprek niet kon laten gaan – je was toch mobiel bereikbaar? – wil iedereen nu óók snel reageren op berichten van anderen op Facebook, Twitter, Instagram, enzovoorts.

We leven allemaal in het nu en iedereen zit bovenop het nieuws, hoe onbeduidend ook ("Pizza! Nomnomnom!"). Achteraf delen is niet spannend, dan is het al gebeurd, geschiedenis. Te laat reageren kan je zelfs kwalijk worden genomen. Social media zijn vaak een lust, maar ook een last.

Een woud van smartphone displays

Als ik nu naar een concert ga zie ik de artiesten op het podium achter een woud van smartphone displays. Het is belangrijker om anderen te laten zien dat je bij The Foo Fighters of Marco Borsato bent, dan om kippenvel te krijgen van de muziek zelf. Pics or it didn't happen: het delen is onderdeel van de ervaring.

Ben even uit

Toen de mobiele telefoon nog lang geen smartphone was en alleen gebruikt werd om te bellen en sms'en, kreeg Ben door dat het in sociaal opzicht aardig uit de hand kon lopen. Daarom werd al in 2000 (!) de campagne Ben even uit gelanceerd. Ben maakte stickers voor op de deuren van cafés en restaurants. Er kwam zelfs een bioscoopreclame van Ben met het vriendelijke, maar dringende verzoek je telefoon uit te zetten!

In 2014 deed Ben het nog eens dunnetjes over met de Mobielloze Zondag want de aantrekkingskracht van de smartphone is er niet bepaald kleiner op geworden. Is dat erg? Welnee. Als je maar weet dat het echte leven soms aan je voorbij raast terwijl je in je scherm staart. En dat je voor je omgeving een stuk gezelliger bent als je op het moment zélf met ze praat, en niet wacht tot je ze in de volgende chatsessie treft. En mochten anderen zich afvragen waarom je niet reageert, schrijf je toch gewoon snel “Ben even uit”?