11 februari 2016
Jan

Weet jij nog wat je eerste mobiele telefoon was?

Door de jaren heen heb ik al heel wat auto’s gehad, maar geen enkele van die auto’s roept zoveel leuke herinneringen bij me op als mijn eerste auto. Ik herinner me het overweldigende gevoel van vrijheid – zelf kunnen bepalen wanneer de rit begint, waar we naartoe gaan en wat ik allemaal mee wil nemen. Naar hedendaagse maatstaven zou je er misschien niet eens aan willen denken om je weer te moeten verplaatsen in je eerste auto, want iedere vorm van modern comfort zoals bijvoorbeeld stuurbekrachtiging ontbrak, en dan hebben we het nog niet eens over veiligheidsvoorzieningen of de uitstoot van een oudere auto. En toch koester ik warme herinneringen aan die kleine roestende Française. Ik denk er nog wel eens met weemoed aan terug, het maakte me niet uit dat ‘ie soms na vele pogingen pas aansloeg en dat het rechterportier op onvoorspelbare momenten van buiten niet te openen was: het was mijn eerste autootje en ik was blij met de mogelijkheden die hij me bood, het was voor mij als student tenslotte een enorme stap vooruit omdat ik daarvoor aangewezen was op de fiets of een weekend OV.

Eind jaren ’90 kwam mobiele telecommunicatie in mijn leven. Ook daarvan herinner ik me goed wat voor een enorme stap vooruit dat was - maar wat nog veel meer is blijven hangen is het gevoel van vrijheid die mijn mobieltje me gaf.

De aanloop naar mobiele telefonie: Philips Space Maxer

Met dank aan Pepsi had ik begin jaren ’90 - net als half Nederland – een Space Maxer. Dit was een buzzer, of semafoon zoals dat ook wel genoemd werd. Het concept werkte als volgt: iemand belde een (duur!) telefoonnummer en sprak een tekst in. Vervolgens werd dit bericht door een operator ingetypt en naar jouw maxer gestuurd, waar jij in het schermpje een tekstberichtje zag. Hierdoor was je opeens overal en altijd bereikbaar. Je hoefde vervolgens alleen maar naar een telefooncel te lopen die toen nog op iedere straathoek stond en je kon de betreffende persoon terugbellen. Hiervoor moest je dan wel weer genoeg geld op je telefoonkaart hebben staan.

Mijn eerste mobiele telefoon: Nokia 101

Met mijn Maxer was ik overal bereikbaar, maar het was erg duur voor de beller en als iemand anders wat van mij wilde moest ik vervolgens door weer en wind op zoek naar een telefooncel. In 1997 besloot ik dat er een mobiele telefoon moest komen om overal direct bereikbaar te zijn, en die had ik al snel gevonden: Via-via kon ik voor een redelijke prijs een tweedehands telefoon van iemand overnemen, dit was een op dat moment al wat ouderwetse Nokia 101 - de oude diensttelefoon van de bevelvoerder van de plaatselijke brandweer. Het was een gi-gan-tisch groot toestel en hij zag eruit als een walkie-talkie want er zat ook nog een antenne op. Er waren op dat moment veel mordernere en hippere nieuwe toestellen te krijgen op de markt maar dat kon me niet schelen want die van mij had groen-verlichte knoppen die ook lekker zacht aanvoelden! Het maakte me niet uit dat hij zo groot was dat hij niet in m’n  broekzak pastte, en ook niet dat hij zo zwaar was of dat de display maar uit 1 regel bestond (lastig sms berichtjes lezen!). Deze telefoon was van mij, hij voelde alsof hij gemaakt was voor de eeuwigheid en hij zorgde ervoor dat ik altijd en overal bereikbaar was. En het beste van allemaal: ik heb hem nog steeds!

Mijn eerste nieuwe telefoon: een Nokia 3210 van Ben!

In 1999 kon ik niet meer om Ben heen. Ik viel als een blok voor het merk Ben door de pakkende commercials van Ben. Ook de transparante tariefstructuur sprak me enorm aan, want waar andere aanbieders vooral hun best deden om je met de tariefstructuur een rad voor de ogen te draaien was het bij Ben juist superoverzichtelijk, als ik het me goed herinner 100 minuten voor 25 gulden en 25 cent voor iedere extra minuut. Ik weet nog precies hoe ik in Utrecht in het filiaal van de Belcompany een ‘Ben regelmatig’ contract afsloot en een Nokia 3210 in een soort plastic kaasstolp mee naar huis mocht nemen. Ik kon niet wachten totdat ik thuis was en zat in de bus naar huis steeds even in de plastic tas naar mijn telefoon in die kaasstolp te gluren! Die nokia 3210 was een supertoestel. Hij was prettig compact, had een goede batterijduur, was onverwoestbaar en was supermakkelijk in gebruik. En ik heb er ein-de-loos snake op zitten spelen :)
Wat in 1999 ook erg gaaf en vernieuwend was, was dat je je Nokia 3210 kon personaliseren met een cover. Hiermee gaf je je toestel tegen beperkte kosten en met een paar eenvoudige handelingen een nieuwe look, en waren meteen de krassen in het scherm verdwenen. Je kon je Nokia nog verder personaliseren door een ringtone te downloaden in plaats van de klassieke nokia tune – Ik had als ringtone het deuntje van Ghostbusters en ik weet nog precies hoe die klonk als monotone ringtone!

En jij?

Ik ben benieuwd: Wat was jouw eerste mobiele telefoon? Was jouw eerste nieuwe mobiele telefoon ook van Ben? Weet je nog wat je ouders er van vonden? Weet je nog wat je ontzettend tof vond aan je eerste telefoon? Of waar je maar niet aan kon wennen? Heb je je eerste mobiele telefoon ook bewaard? En niet te vergeten: weet je nog hoe de ringtone klonk?